Τέλος εποχής για τους φορ κορυφής στην Αγγλία; Η συζήτηση όσο και αν αποσιωπάται από την ποδοσφαιρική πραγματικότητα του νησιού, οι βάσεις της είναι ρεαλιστικές και ενδεχομένως να ενδυναμωθούν περισσότερο τη φετινή χρονιά.

Ο Ντάρβιν Νούνιες της Λίβερπουλ θα κληθεί να καταρρίψει τη συγκυρία που δημιουργήθηκε γύρω από τα εννιάρια του κουτιού την αγωνιστική περίοδο 21/22, ενώ ο Λουκάκου, όπως όλα δείχνουν, θα επιστρέψει στην πόλη που αγαπάει και αγαπήθηκε (το Μιλάνο) για να προσθέσει στο μπλε της Τσέλσι το μαύρο της Ίντερ και ουσιαστικά να επιβεβαιώσει κάτι που έχει γραφτεί πολλάκις, ότι δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζουν όλοι σε όλους τους συλλόγους και σε όλα τα πρωταθλήματα!

Ο κάθε ποδοσφαιριστής έχει τον δικό του προορισμό, το δικό του Γιν-Γιανγκ. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τίποτα καθώς σε πλήθος περιπτώσεων είναι πραγματικά όλα τέλεια, απλά το τόπι δεν καταλήγει στα δίχτυα. Γράφω για συγκυρία μιας και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα υπάρξουν φίλοι της Πρέμιερ που θα υποστηρίξουν πως Κέιν και Βάρντι, των 17 και 15 γκολ, αντίστοιχα, έκαναν καλή χρονιά.

Αντίθετα, οι Τόουνι και Αντόνιο των 12 και 10 τερμάτων ήταν πολύ πιο παραγωγικοί στις ομάδες τους γιατί σκόραραν εκεί που έπρεπε και όχι μαζεμένα. Ο Λουκάκου, κατ' επέκταση, θα πάει σε ένα πρωτάθλημα που ο ρόλος του φορ περιοχής δεν έχει χάσει την παραγωγικότητά του. Ιμόμπιλε, Οσιμέν, Βλάχοβιτς, Σιμεόνε δείχνουν τον δρόμο.

Επίσης, παρά το ότι κορυφαίος της σεζόν της λίγκας αναδείχθηκε ο Λεάο, τα πιο κρίσιμα γκολ (για τη Μίλαν) πέτυχε ο Ζιρού. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζονταν οι ροσσονέρι για να κατακτήσουν το σκουντέτο. Συνεπώς, η ψυχολογία παρέχεται στους φορ, καθότι τα γκολ τους έχουν καθοριστικό αντίκτυπο στη Σέριε Α.