Έχουμε και λέμε: 16 ύποπτα προς χειραγώγηση φιλικά το 2016, από 8 το 2017 και το 2018, 7 το 2019 και 5 το 2020. Σύνολο 44. Όλα αυτά έλαβαν χώρα στην Κύπρο. Σε αυτά, προσθέστε τους 100 και πλέον φακέλους που μας ήρθαν από την UEFA από το 2009, τις καταγγελίες για διαφθορά και σικέ παιχνίδια (όπως πρώην διαιτητών, παραγόντων και επώνυμων προσώπων), το δημοσίευμα της «El Confidencial» τον Φεβρουάριο του 2020 για θεσμική διαφθορά στο κυπριακό ποδόσφαιρο (θεσμική, ε), τις αναφορές του Φρανσέκο Μπαράνκα το 2016 στην «Guardian» ότι η Κύπρος μετατράπηκε σε σχολείο στημένων αγώνων.

Ενώ τα προσθέσετε όλα αυτά και άλλα πολλά, την ίδια ώρα θα απορείτε πώς γίνεται να μην έχει ξετυλιχθεί το νήμα έστω μιας υπόθεσης που σχετίζεται με στημένο αγώνα. Ε, γίνεται, σε μία χώρα που η διαφθορά έχει χάσει το νόημα της και μετατράπηκε ως κάτι το απολύτως «φυσιολογικό». Η έρευνα για τα φιλικά παιχνίδια που έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος «Combating Match Fixing in Club Football Non-Competitive Matches» έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει αυτό που ξέραμε: ότι σε ένα κράτος που οι θεσμοί και οι αρχές του δεν έλαβαν ποτέ σοβαρά υπόψη τη μάστιγα των στημένων αγώνων, που ποτέ δεν προσπάθησαν πραγματικά να πατάξουν το φαινόμενο, μπορεί να στηθεί πανεύκολα ένα παιχνίδι, είτε φιλικό είναι, είτε επίσημο.

Και εδώ είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: το φαινόμενο των στημένων αγώνων δεν είναι κυπριακό. Η διαφορά είναι ότι σε άλλες χώρες κατάστρωσαν ολόκληρα σχέδια για να πιάσουν τους ενόχους και να τους τιμωρήσουν. Η διαφορά είναι ότι εδώ οι απατεώνες συνεχίζουν να βρίσκουν ανοικτό πεδίο δράσης. Και αφού κανένας δεν τους ακουμπάει, γιατί να μην συνεχίσουν το «έργο» τους; Κατάλαβε κανείς τόσα χρόνια ότι ένας στημένος αγώνας στην Κύπρο αποτελεί έγκλημα και όχι μια συνήθη και πανεύκολη πρακτική; Βγάλατε εσείς κάποιο άλλο συμπέρασμα;