Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην Κύπρο είναι τα πρόσωπα που βρίσκονται επικεφαλής. Σε κυβερνήσεις, σε κόμματα, στον αθλητισμό, και ειδικά στο ποδόσφαιρο. Λέω ειδικά στο ποδόσφαιρο γιατί εδώ είναι που θα επικεντρωθούμε στο σημερινό μας άρθρο.

Διάβαζα πρόσφατα το τι έγινε στις εκλογές της ΚΟΠ για τους εκπροσώπους των διαφόρων κατηγοριών. Βασικά φέτος δεν έγιναν εκλογές. Όπως διαπίστωσα, παρέμειναν οι παλιοί, κάποιοι από τους οποίους είναι και καλοί μου φίλοι. Και βέβαια, και οι εκπρόσωποι της Α΄ κατηγορίας στην ΚΟΠ, κι αυτοί της Εκτελεστικής, οι περισσότεροι δηλαδή, είναι άτομα που βρίσκονται εκεί μερικές δεκαετίες!

Για να καταλάβετε, υπάρχουν άτομα που «φορώντας» το κοστούμι της ΚΟΠ γύρισαν δυο φορές τον κόσμο. Κάποιοι πρόσφεραν πολλά, κάποιοι το έκαναν για το «φίτσιο» και μόνο, αφού αποτελεί το εθνικό σπορ των παραγόντων.

Επιστρέφω πάλι στα πολλά χρόνια. Ό,τι και να μου πείτε, τα χρόνια φθείρουν, διαλύουν τη σκέψη και τον εγκέφαλο. Το διαπίστωσα ο ίδιος όταν παρέμεινα καμιά 20αριά χρόνια στο συμβούλιο της ΕΑΚ. Στο τέλος έφυγα γιατί διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να σκεφτώ νέα πράγματα, δεν μπορούσα να κάνω την επανάσταση που ήθελα. Με τον πρόεδρο αποχωρήσαμε από κοινού στα 55 μας.

Σε άλλες ομοσπονδίες, και ιδιαίτερα στην ΚΟΠ, κάποιοι ρίζωσαν για τα καλά κι άντε τώρα να δώσουν φρεσκάδα και νέες ιδέες στο ποδόσφαιρο μας. Δυστυχώς, έστω κι αν θέλουν, δεν θα δώσουν, οπόταν σχεδόν σίγουρα θα πάμε λάθος, κι ας με συγχωρέσουν οι φίλοι μου στην ομοσπονδία που τους το γράφω τόσο ξεκάθαρα…