Φτάνει πια με το συγχωροχάρτι

Ο Τιμούρ χρησιμοποιεί τις ιστορικές επιτυχίες ως «ασπίδα» στην κριτική

Δεν ήταν κακή η Ανόρθωση κόντρα στην ΑΕΚ. Μπορεί να μην είχε την υπεροχή όπως την είχε ξεκάθαρα στο παιχνίδι με την ΑΕΛ, όμως κι από αυτό το ντέρμπι θα μπορούσε να πάρει κάτι. Και το δικαιούνταν, καθώς στο δοκάρι του Χριστοδουλόπουλου η μπάλα πέρασε ολόκληρη τη γραμμή. Για άλλη μια φορά η «Κυρία» προδόθηκε από την άμυνά της, φτάνοντας τα 11 γκολ σε έξι παιχνίδια πρωταθλήματος, τα 22 σε 16 αγώνες συνολικά, αλλά και τα 12 στα έξι τελευταία ματς της! Το τέλος της 7ης αγωνιστικής τη βρίσκει στην προτελευταία θέση με έξι βαθμούς και παρότι έχει παιχνίδι στο χέρι, το -11 από την κορυφή σε συνδυασμό με τις παθογένεις που συνεχίζει να βγάζει στο γήπεδο, καθιστούν πλέον την κατάκτηση του τίτλου… όνειρο.

Και δεν την έφταναν όλα τα άλλα, ήρθε το ξέσπασμα του Τιμούρ Κετσπάγια να κάνει ακόμη χειρότερο το κλίμα και να εντείνει στο ζενίθ τον… εμφύλιο μεταξύ υποστηρικτών κι επικριτών του. Ο Γεωργιανός έδωσε υπόσταση σε μερίδα οπαδών που του άσκησε δριμεία κριτική και που -κακώς βεβαίως- τον εξύβριζε, αν και είναι κάτι που τυγχαίνει κατά καιρούς σε όλους ή έστω στους πλείστους προπονητές, δίχως να βλέπουμε τέτοιες αντιδράσεις…

Το συνηθίζει ο Κετσπάγια, όταν ηττάται σε σημαντικά παιχνίδια, να… αλλάζει θέμα. Πέρα από κάποια γενικόλογα («δεν ήμασταν στην κατάσταση που θέλαμε και έπρεπε») απέφυγε να μιλήσει για τη νέα αποτυχία. Δεν απέφυγε όμως να θυμίσει ξανά τις ιστορικές επιτυχίες του παρελθόντος, τις οποίες πάντοτε χρησιμοποιεί ως «ασπίδα» όταν νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Πρέπει να αντιληφθεί ότι ο κόσμος της Ανόρθωσης δεν το έχει ξεχάσει. Και όντως του οφείλει τεράστιο σεβασμό καθώς είναι πράγματι ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της ομάδας. Δεν μπορούν όμως οι επιτυχίες του παρελθόντος να αποτελούν επ’ αόριστον συγχωροχάρτι για τα λάθη του και τις αποτυχίες του παρόντος.

Οφείλει να δέχεται την κριτική. Όχι το βρισίδι, το οποίο θα ‘ταν καλύτερα να αγνοήσει παρά να ανοίξει «πόλεμο» με τη μάζα των επικριτών του για χάρη των λίγων που παρεκτράπηκαν, αλλά την κριτική οφείλει να τη δεχθεί, δίχως να ανατρέχει μονίμως στο παρελθόν. Ούτε καν στο πρόσφατο, γιατί η κατάκτηση του κυπέλλου και η είσοδος σε ομίλους, που εννοείται πως επίσης του πιστώνονται (αν και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι βοηθήθηκε από συγκυρίες), επίσης δεν μπορούν να διαγράψουν ό,τι ακολουθεί. Αντιθέτως, μάλιστα, είναι αυτές οι επιτυχίες, σε συνδυασμό με το ότι ο ίδιος έβαλε εκεί πάνω τον πήχη, που έκαναν τους οπαδούς της Ανόρθωσης να πιστέψουν πως φέτος θα ‘ναι η χρονιά της επιστροφής στην κορυφή. Κι αντί αυτού, βλέπουν την ομάδα τους στην προτελευταία θέση, με διπλάσιες ήττες παρά νίκες, με προβλήματα που παραμένουν άλυτα και με έναν προπονητή που έμεινε κολλημένος στο 2008.