Ευτυχώς για τον Απόλλωνα ο Τσόρνιγκερ δεν έγινε … Τον Κάανεν ή κάποιος άλλος

Η ερώτηση που τέθηκε πρόσφατα στον Αλεξάντερ Τσόρνιγκερ, συγκεκριμένα μετά τον αγώνα με την Πάφο, ήταν αποτέλεσμα της κακής πορείας που είχε η ομάδα αφού για εννέα παιχνίδια αγνοούσε τη νίκη. Και ειδικά στην Κύπρο, όπου η πίεση σε έναν προπονητή είναι τεράστια καθώς και γιατί οι διοικήσεις έχουν δείξει πολλές φορές ότι καταφεύγουν στην εύκολη λύση της αποπομπής ενός προπονητή, ήταν ίσως «επιτακτική». Άλλωστε, δουλειά των δημοσιογράφων είναι με τις ερωτήσεις τους να «δυσκολεύουν» έναν προπονητή, έναν παράγοντα και να μην του σερβίρουν την απάντηση σε… στιλ ερώτησης.

«Σας πέρασε από το μυαλό η σκέψη για παραίτηση;», ρωτήθηκε ο Γερμανός προπονητής με τον τελευταίο να απαντάει με «φυσιολογικό» ύφος. Γεννημένος σε μία χώρα, όπου η θέση των προπονητών είναι εξαιρετικά σημαντική και έχει την ανάλογη βαρύτητα, ο Τσόρνιγκερ δεν περίμενε τέτοια ερώτηση. «Γίνεται να είμαι πρώτος και να με ρωτάς τέτοιο πράγμα;», ίσως να αναρωτήθηκε.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν πέρασε ποτέ από το μυαλό των διοικούντων να διώξουν τον προπονητή τους (πιστεύω πώς όχι), αλλά φαίνεται ότι ο Νίκος Κίρζης και οι συνεργάτες του διδάχτηκαν από τα παθήματά τους τα προηγούμενα χρόνια.

Γυρίζοντας τον χρόνο αρκετά πίσω θα θυμηθούμε μια απόφαση η οποία ίσως να κόστισε και την κατάκτηση του τίτλου. Ίσως γιατί ποτέ δεν ξέρουμε… Σημασία δεν έχει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα της ποδοσφαιρικής χρονιάς 2014-15, αλλά το γεγονός ότι είναι από μόνο του μεγάλο ρίσκο να δείχνεις την πόρτα της εξόδου σε έναν προπονητή, ο οποίος καθοδηγεί την ομάδα από την πρώτη θέση.

Τότε λοιπόν και τέσσερις μέρες μετά (8/4/2015) τη βαριά ήττα από την Ανόρθωση στο Τσίρειο (1-3) και ενώ απέμεναν έξι αγωνιστικές για το φινάλε και με τον Απόλλωνα στην πρωτοπορία, η διοίκηση αποφάσισε να δείξει την πόρτα της εξόδου στον Ιοάν Αντόνε και να προσλάβει τον Τον Κάανεν. Επειδή, δεν μου αρέσει να κρίνω πάντα εκ του αποτελέσματος (αν ήταν σωστή ή λανθασμένη μια απόφαση), διότι πολλές φορές το αποτέλεσμα μπορεί να είναι προϊόν συγκυριών, τότε σημείωνα τα ακόλουθα λίγες μέρες μετά (11/4/2015):

«Απομένουν έξι αγωνιστικές για το φινάλε και ο Απόλλωνας βρίσκεται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Η διοίκηση αποφασίζει να απολύσει τον Ιοάν Αντόνε. Επειδή βρισκόμαστε στην Κύπρο θεωρούμε φυσιολογική την υπό αναφορά εξέλιξη. Σε χώρες, όπου οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου αντιμετωπίζουν και διαχειρίζονται το ποδόσφαιρο ακόμη και επιστημονικά, όπως παράδειγμα σε Αγγλία και Γερμανία, είναι δύσκολο έως απίθανο να συμβεί κάτι τέτοιο. Κριτική στις αποφάσεις δεν μπορεί να γίνεται μόνο εκ του αποτελέσματος. Δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση, αν με τον Τον Κάανεν ο Απόλλωνας θα πάρει πρωτάθλημα ή όχι. Είναι ένα ερώτημα αν στο λίγο χρονικό διάστημα που έχει μπροστά του θα μπορέσει να εμφυσήσει τα στοιχεία που θέλει. Ανεξάρτητα, όμως, από το τι θα πετύχει , δεν είναι ρίσκο, άραγε, ή πρόσληψή του από μία ομάδα που προπορεύεται;».

Τα τραγικά αποτελέσματα της τότε απόφασης δεν άργησαν να φανούν. Ακολουθεί νέα ήττα από την Ομόνοια, ισοπαλία με τον Ερμή, ήττα από την ΑΕΚ, νίκη επί του ΑΠΟΕΛ, νέα ήττα από την Ανόρθωση και νίκη επί της Ομόνοιας, με τον Απόλλωνα από πρώτος να τερματίζει τρίτος (ισοβαθμώντας με την ΑΕΚ στους 59 βαθμούς).

Ο Απόλλωνας ακούμπησε τον τίτλο του πρωταθλητή (τον ακούμπησε, δεν τον αγκάλιασε ακόμη) και ανεξάρτητα από την κατάληξη του μαραθωνίου θα ήταν μεγάλος λάθος αν η διοίκηση προέβαινε το προηγούμενο διάστημα σε αλλαγή της τεχνικής ηγεσίας.

Ο… επόμενος προπονητής ίσως να βελτίωνε τη ψυχολογία των παικτών (και αυτό με ερωτηματικό), όμως ακόμη και αυτό να συνέβαινε επειδή η ψυχολογία είναι μεταβαλλόμενος παράγοντας η ομάδα ίσως να επέστρεφε στην προτέρα ψυχολογική και αγωνιστική κατάσταση. Πότε λοιπόν ο νέος προπονητής θα προλάβαινε να μάθει την ομάδα, τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά του κάθε παίκτη και πότε θα προλάβαινε στα αλήθεια να μεταδώσει τη φιλοσοφία του στους παίκτες;

Η διοίκηση Νίκου Κίρζη ενέργησε ψύχραιμα και έκανε το αυτονόητο το οποίο στην Κύπρο δεν είναι δεδομένο. Η εμπειρία απέδειξε ότι σχεδόν όλες οι διοικήσεις, θέλοντας να βάλουν την ομάδα στον ίσιο δρόμο, ενεργούν βεβιασμένα και απολύουν τον προπονητή τους.  Τα τραγικά αποτελέσματα αυτών των αποφάσεων μπορεί να είναι είτε βραχυπρόθεσμα, είτε μακροπρόθεσμα. Ποιο είναι, όμως, το αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις; Αντί να οδηγήσουν την ομάδα στον ίσιο δρόμο, τη βγάζουν εκτός πορείας και την πάνε σε έναν δρόμο με αγκάθια…