Έλλειψη εμπιστοσύνης και υπομονής

Όταν δεν πάει καλά μία ομάδα, η εύκολη λύση είναι ο προπονητής. Αντιληπτό, καθώς δεν μπορείς να διώξεις 20 και πλέον παίκτες. Από την άλλη, όταν πηγαίνει καλά και είναι εντός στόχων αλλά του δίνουν χαρτί απόλυσης, υπάρχει η δικαιολογία πως «η ομάδα δεν έπαιζε καλά» ή «έχασε τα αποδυτήρια».

Αυτό που διαπιστώνω εγώ είναι ότι οι λέξεις «εμπιστοσύνη» και «υπομονή» είναι άγνωστες για τις διοικήσεις. Ειδικά στην Κύπρο, το έχουμε παρακάνει. Βρισκόμαστε στα μέσα Νοεμβρίου. Καλά – καλά δεν συμπληρώθηκαν τρεις μήνες αγωνιστικής δράσης, και μάλιστα με τρεις διακοπές λόγω εθνικών υποχρεώσεων. Από τις δεκατέσσερις ομάδες, μόνο οι πέντε συνεχίζουν με τον ίδιο προπονητή.

Η Ανόρθωση με τον Τιμούρ Κετσπάγια, η Ομόνοια με τον Χένινγκ Μπεργκ, η ΑΕΛ με τον Ντούσαν Κέρκεζ, η Δόξα με τον Κώστα Σακκά και η Καρμιώτισσα με τον Χρύση Μιχαήλ. Η περίπτωση του Ολυμπιακού είναι ιδιάζουσα, με τον Γιάννη Πετράκη να εξαργυρώνει την καλή του πορεία και να πηγαίνει στον Απόλλωνα, με τους μαυροπράσινους να αναζητούν τον αντικαταστάτη του.

Γενικά όμως υπάρχει μία αδικαιολόγητη έλλειψη εμπιστοσύνης και υπομονής προς τους προπονητές, ειδικά φέτος που η πανδημία έπαιξε και θα παίξει μεγάλο ρόλο. Μερικές φορές το ρίσκο πιάνει τόπο. Τις περισσότερες φορές όμως όχι, και οι διοικήσεις μένουν διπλά εκτεθειμένες και διπλά χρεωμένες.