Βλέποντας τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο να «ζωγραφίζει» στο γήπεδο και να ηγείται της Ανόρθωσης στη σημαντική εκτός έδρας νίκη επι της Ομόνοιας, για ακόμη μια φορά αντιλήφθηκα πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να έχεις στις τάξεις της ομάδας σου έναν τέτοιο παίκτη.

Ο Χριστοδουλόπουλος, στα 35 του χρόνια (19/12/1986) παίζει με κλειστά μάτια σε υψηλό επίπεδο στην Κύπρο. Και βέβαια, όταν έχεις περάσει από τις κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας (ΑΕΚ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκό) κι όταν έχεις αγωνιστεί και στην Ιταλία, δεν μπορεί να μην πετύχεις στην Κύπρο, έστω κι αν είσαι 35 χρόνων!

Και βέβαια εδώ θα πρέπει να το πω. Όσο κι αν δεν το υπολογίζουμε, και η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν μας αρέσει, το πρωτάθλημα στην Ελλάδα είναι πολύ πιο δύσκολο από αυτό της Κύπρου. Μάλιστα, οι παίκτες - ονόματα που έρχονται στην Κύπρο μπορούν να κάνουν και τη διαφορά σε μια ομάδα. Μπορεί ακόμα να μην είναι ονόματα στην Ελλάδα, αλλά πάλι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν καριέρα στην Κύπρο μέχρι τα ποδοσφαιρικά τους γεράματα.

Πάρτε παράδειγμα τον Παπουλή… Η Ελλάδα προσφέρεται για την Κύπρο, ιδιαίτερα για τις μεγάλες ομάδες που πληρώνουν. Απορώ γιατί ψάχνουν αλλού παίκτες και δεν επιλέγουν την αγορά της Ελλάδας. Την περασμένη Κυριακή έβλεπα τον Βούρο στο Παναθηναϊκός - ΟΦΗ (0-0) και απορούσα πώς και γιατί τον άφησαν να φύγει από τον ΑΠΟΕΛ! Μόνος του σταματούσε σχεδόν όλες τις επιθέσεις του Παναθηναϊκού. Τέτοιον αμυντικό, δεν το έχει πια ο ΑΠΟΕΛ…