Είναι όλοι εκεί για… φωτογραφία

Είμαστε μία μικρή χώρα όπου ψάχνουμε τις διακρίσεις στον αθλητισμό με το… κερί. Και δεν αναφέρομαι στο ποδόσφαιρο. Αυτοί που κάνουν μία ολόκληρη χώρα να δακρύσει από συγκίνηση και την προβάλλουν ανά την υφήλιο, στο τέλος της ημέρας όχι μόνο δεν επιβραβεύονται αλλά απαξιώνονται. Και αυτό δεν γίνεται τώρα αλλά χρόνια.

Η απόφαση της Κυπριακής Ολυμπιακής Επιτροπής να μην ανανεώσει τις χορηγίες που έρχονται από τη ΔΟΕ, σε πρωτοκλασάτους μας αθλητές, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.

Δεν εξετάζω αν η ΚΟΕ το έκανε με σωστά κριτήρια. Εγώ αυτό που ξέρω είναι πως πρόκειται για εν ενεργεία αθλητές που είναι στην ελίτ των αθλημάτων τους παγκοσμίως και κατά τη δική μου εκτίμηση, πριν προβεί η ΚΟΕ σε αυτή την ενέργεια, όφειλε να το συζητήσει μαζί τους. Ας τους εξηγούσε το γιατί. Μιλάμε για αθλητές που μας χάρισαν απέραντες χαρές και είναι από τις ελπίδες μας για διακρίσεις στο εγγύς μέλλον.

Και άλλοι αθλητές χρειάζονται οικονομική στήριξη για να σταθούν στα πόδια τους και να έχουν διακρίσεις. Και εδώ είναι που πρέπει η Πολιτεία να σταθεί και άλλο αρωγός στις προσπάθειές τους. Για να διακριθείς απαιτούνται θυσίες αλλά απαιτείται και καθαρό μυαλό. Και με όλα αυτά που γίνονται, οι πρωταγωνιστές ξενερώνουν. Πρέπει με κάθε τρόπο να στηρίζονται και θα έπρεπε να υπάρχουν οι μηχανισμοί για να γίνεται αυτό.

Αλλά στην Κύπρο, οι αρμόδιοι ξέρουν τους αθλητές όταν επιστρέψουν από το εξωτερικό μετά από κάποια επιτυχία. Είναι όλοι εκεί για… φωτογραφία. Τις υπόλοιπες μέρες είναι απόντες.