Είναι μεγάλη η απογοήτευση…

Για όλους εμάς που αγαπούμε και ασχολούμαστε με το κυπριακό ποδόσφαιρο και στερούμαστε άλλα πράγματα για να παρακολουθούμε αγώνες είναι έντονη η απογοήτευση, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό. Τα σωματεία δεν λένε να τα βρουν μεταξύ τους σε σοβαρά θέματα. Ο

καθένας προσπαθεί με τον τρόπο του να μην αδικηθεί από τη διαιτησία και όλοι μαζί φωνάζουν για τη διαιτησία! Όσο για το VAR που υποτίθεται ότι ήρθε για να απλουστεύσει τα πράγματα, μάλλον χειρότερα τα έκανε, αν κρίνουμε από κάποιες καθοριστικές φάσεις, που είτε πέρασαν απαρατήρητες, είτε ελέγχθηκαν αλλά χρειάστηκαν μέχρι και πέντε (!) λεπτά για να γίνει συνεννόηση με τους διαιτητές. Και το μεγάλο κακό, ξέρετε ποιο είναι;

Οι ομάδες, αντί όλες μαζί να προσπαθήσουν να βρουν λύσεις στα σοβαρά προβλήματα, σιωπούν όποτε ευνοηθούν και φωνάζουν όταν κατά την άποψή τους αδικηθούν. Είναι και το άλλο θέμα το οποίο φαίνεται ότι οι αρμόδιες επιτροπές της ΚΟΠ δεν το ελέγχουν καθόλου ή κάνουν ότι το ελέγχουν.

Για το οικονομικό γράφω. Τους προϋπολογισμούς των ομάδων, των οποίων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεβαίνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα, που σίγουρα δεν δικαιολογούνται για το κυπριακό ποδόσφαιρο. Τον τελευταίο καιρό παρουσίασαν και κάποιους ξένους τους οποίους ονόμασαν «επενδυτές» και όλα καλά και ωραία…

Φίλοι μου, είναι όντως μεγάλη η απογοήτευση για τα όσα συμβαίνουν στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που νοιάζονται πραγματικά και προσπαθούν να βοηθήσουν. Όλοι οι άλλοι έχουν έναν και μόνο στόχο: να κερδίζουν με οποιονδήποτε τρόπο…