Φίλε αναγνώστη της Λίβερπουλ, αυτό το άρθρο δεν απευθύνεται άμεσα σε σένα, όμως μπορείς να το απολαύσεις.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συναισθανθείς τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη κλήρωση του Τσάμπιονς Λιγκ το αντίθετο στρατόπεδο, προς τέρψιν δική σου φυσικά. Με απλά λόγια, είναι η οπτική της Ίντερ στη φετινή ευρωπαϊκή της προοπτική. Η αρχική κλήρωση με τον Άγιαξ ήταν κάτι περισσότερο από παραπλανητική για τους νερατζούρι, γιατί, όχι μόνο θα φορτώνονταν την ετικέτα του φαβορί, αλλά και τυχόν αποτυχία θα στράβωνε το κλίμα, θα επέκτεινε τις υποχρεώσεις της ομάδας σε σημείο που θα ήταν δώρο-άδωρο, μιας και η παρέα του Μπαρέλα και του Λαουτάρο προς το παρόν δεν είναι έτοιμη να επαναδιεκδικήσει τα σκήπτρα του 2010.

Σε αντιδιαστολή με αυτά του πρωταθλήματος, τα οποία είναι σε πολύ καλό δρόμο για να τα διατηρήσει. Όχι μόνο λόγω της παρουσίας της, αλλά και για την προσέγγιση των αντιπάλων της στο εγχείρημα τίτλος. Νάπολι και Μίλαν μαλώνανε σε ξένο... αχυρώνα και οι ιταλικές εφημερίδες (με δόση υπερβολής, αλλά ενδεικτικό της κατάστασης) μοιράζανε τρόπαια κάθε Δευτέρα.

Η Ίντερ πριν το μεγάλο αήττητο σερί των 10 αγώνων, σου έβγαζε μία απίστευτη αυτογνωσία και ταπεινοφροσύνη, εφάμιλλη με αυτή του ήρωα του Βίκτωρος Ουγκό, Κουασιμόδου, που αγάπησε με πάθος την Εσμεράλδα. Τι γίνεται τώρα σε περίπτωση που περάσει; Μπορεί να το κάνει; Σαφώς και μπορεί. Διαθέτει ποδοσφαιριστές που θα δουν την ευκαιρία να αγωνιστούν στο στολίδι του «Άνφιλντ» ως ραντεβού με την ιστορία.

Βέβαια, ο προπονητής της δεν σημαίνει ότι θα ρισκάρει ή θα καταθέσει ανεξέλεγχτα τα όπλα του στη μάχη. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι είναι και το οικονομικό στη μέση, το οποίο δεν παραγνωρίζεται λόγω της δυσχέρειας που έσπρωξε η κινεζική κυβέρνηση την ομάδα μέσω του ντόμινο προβλημάτων που προκάλεσε η πανδημία.