«Αποχαιρετούμε την αθωότητα, την αγνή αγάπη προς το ΑΠΟΕΛ μας»

Ο κόσμος του ΑΠΟΕΛ αποχαιρετά τον κ. Αντωνάκη, έναν πιστό στρατιώτη και αγνό ΑΠΟΕΛΙΣΤΑ

Κηδεύτηκε σήμερα (03/08) ο κ. Αντωνάκης και οι οργανωμένοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ τον αποχαιρετούν με μία μακροσκελή ανακοίνωση γεμάτη σεβασμό.

Η ανάρτησή τους:

«Ο ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ ΑΠΟΕΛ σήμερα με καρδιά μαύρη και με απέραντη θλίψη, αποχαιρετά εκ μέρους του μεγάλου κόσμου του ΑΠΟΕΛ, τον πιο πιστό στρατιώτη, τον πιο αγνό ΑΠΟΕΛΙΣΤΑ, τον Κύριο Αντωνάκη μας.

Μπορεί ο κύριος Αντωνάκης να μην ήταν ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής της ομάδας, μπορεί να μην ήταν πρόεδρος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Ήταν όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό, ήταν η προσωποποίηση του Θρύλου, ήταν η ψυχή του ΑΠΟΕΛ μας. Εδώ και δεκαετίες μόνιμος κάτοικος Αρχαγγέλου. Μπροστά στα μάτια του πέρασαν ποδοσφαιριστές, προπονητές, πρόεδροι και διοικήσεις. Το μόνο που έμενε πάντα εκεί όμως ήταν το μπλε, το κίτρινο και ο κύριος Αντωνάκης.

Μπροστά στα μάτια του ξεδιπλώθηκε η ένδοξη ιστορία της ομάδας μας. Από την παραμονή στην Α Εθνική, στη δύσκολή δεκαετία, στα αραιά τρόπαια της δεκαετίας του 90, στην Αυτοκρατορία. Στους Ομίλους του Τσάμπιονς Λινγκ, στους 8, στους 16 του Γιουρόπα. Άλλαξαν όλα, ποδοσφαιρικά, διοικητικά, οπαδικά, επαγγελματικά, το μόνο πράγμα που έμεινε πεισματικά ίδιο, ήταν ο αγνός ΑΠΟΕΛΙΣΜΟΣ που εκπροσωπούσε ο κύριος Αντωνάκης. Τα μάτια του δεν είδαν τα εκατομμύρια των ομίλων. Αν και έπλενε ο ίδιος τις τιμημένες φανέλες της ομάδας μας, δεν είδε ποτέ τους χορηγούς της, ουδέποτε είδε τι όνομα έγραφε πίσω από αυτήν, ακόμα και αν επρόκειτο για πρωταθλητές Ευρώπης, το μόνο πράγμα που έβλεπαν τα μάτια του κύριου Αντωνάκη μας, ήταν η ασπίδα στο μπροστινό μέρος της φανέλας.

Κι αν στο σπίτι του, εκεί στον Αρχάγγελο εξελίχθηκαν όλα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, το καλυβάκι του έμεινε πάντα το ίδιο. Κατάφερε σε ένα δωματιάκι 10Χ5 να χωρέσει μέσα ολόκληρη την ιστορία της μεγαλύτερης Ιδέας αυτού του τόπου.

Περάσαμε στιγμές δύσκολες, αλλά όπως λέει και ο ύμνος μας.. Σκορπάει τις πίκρες του τ’ αγέρι πόνους φαρμάκια τα ξεχνά… ετούτη τη φορά όμως η πίκρα είναι πολύ βαριά για να τη σκορπίσει τ’ αγέρι.

Σήμερα μαζί με τον κύριο Αντωνάκη αποχαιρετούμε την αθωότητα, την αγνή αγάπη προς το ΑΠΟΕΛ μας. Σε χαιρετάμε περήφανα ΑΠΟΕΛΙΣΤΙΚΑ, με ανδρεία, όπως έμαθες σε κάθε νεαρό ποδοσφαιριστή που ονειρευόταν να φορέσει τη γαλαζοκίτρινη φανέλα, όπως έμαθες σε κάθε ξένο ποδοσφαιριστή τι σημαίνουν αυτά τα πέντε γράμματα. Σ’ ευχαριστούμε κύριε Αντωνάκη για όσα πρόσφερες τόσα χρόνια στην αγάπη μας. Πράγματα που ίσως κανένας ποτέ να μην μπορέσει να προσφέρει.

Τώρα που θα συναντήσεις τόσα αδέλφια, τόσες παλιές δόξες, τον Γεώργιο Πούλια, να τους πεις πως το όνειρο το παιδικό τους γιγαντώθηκε, πως όσο υπάρχουν μωρά που η πρώτη τους λέξη είναι ΑΠΟΕΛ, πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που κηδεύονται με τη σημαία του ΑΠΟΕΛ μας, θα μένετε και εσείς αθάνατοι, στους αιώνες των αιώνων.

Καλό ταξίδι αγαπημένε μας».