Από τον Φοίβο και τον Ιβάν μέχρι τον Λάρκου και τον Μπεργκ

Δεν ξέρω πραγματικά αν ο ΑΠΟΕΛ κατάφερνε να μπει στους ομίλους του Champions League το 2009-10, έφτανε στους «8» της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης μετά από δύο χρόνια και εν τέλει δημιουργούσε το κατάλληλο βαθμολογικό υπόβαθρο για να έχει ευνοϊκές κληρώσεις στη συνέχεια, αν η διοίκηση Φοίβου Ερωτοκρίτου δεν στήριζε τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μερίδα φιλάθλων να παραπονιούνται έντονα σε διάφορες εκπομπές για το ότι η ομάδα δεν απέδιδε τα αναμενόμενα στις εγχώριες διοργανώσεις. Ήταν κατανοητός ο εκνευρισμός γιατί ο φίλαθλος έχει απαιτήσεις. Κατανοητός, όχι όμως να επηρεάζει αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της ομάδας. Τον τελευταίο χρόνο κλήθηκε η άλλη μεγάλη ομάδα της Λευκωσίας να διαχειριστεί την έντονη αμφισβήτηση του κόσμου για τον Χένινγκ Μπεργκ.

Ευτυχώς, η διοίκηση της Ομόνοιας και ο Νεόφυτος Λάρκου έδωσαν πίστωση χρόνου στον Νορβηγό, ο οποίος οδήγησε την ομάδα στους ομίλους του Europa League. Εμποτισμένος ο Μπεργκ με άλλη φιλοσοφία, έδεσε σιγά – σιγά νέους παίκτες και αρκετούς πιτσιρικάδες, κάτι που στη χώρα μας θεωρείται μεγάλο τόλμημα. Ήταν και είναι βέβαιο ότι θα έρθουν και άσχημες μέρες, κραδασμοί, αλλά για να επιτύχεις επιβάλλεται να μην πανικοβληθείς από τις αποτυχίες. Δεν θα γκρεμίσεις το σπίτι όταν συναντήσεις δυσκολίες στο χτίσιμό του.

Έτσι και με τον προπονητή, διώχνοντάς τον χαλάς ολόκληρη τη φιλοσοφία της ομάδας. Η απόφαση για αντικατάσταση ενός προπονητή δεν μπορεί να λαμβάνεται αβασάνιστα. Σε ό,τι αφορά την αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Μπεργκ, μην ξεχνάμε κάτι σημαντικό: ότι η Ομόνοια κλήθηκε να δίνει κάθε εβδομάδα ευρωπαϊκό αγώνα ως αποτέλεσμα της πανδημίας. Αυτή η πρωτόγνωρη διαδικασία, ιδίως για μια κυπριακή ομάδα, δεν θα μπορούσε να μην έχει συνέπειες. Στη ζυγαριά πρέπει να τα βάζουμε όλα…