Απλά, πάσχουμε από πλάνο

Είναι πλέον αντιληπτό πως στο προϊόν που λέγεται «Κυπριακό ποδόσφαιρο» δεν μάθαμε ποτέ από τα λάθη μας. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να φτιάξει ένα μακροχρόνιο πλάνο το οποίο θα είναι αποδεκτό κατά μεγάλο ποσοστό από όλους, αφού και τέλειο να είναι, κάποιοι θα το αμφισβητήσουν απλά γιατί δεν θέλουν να πάρει κάποιος τα εύσημα.

Αυτή είναι η νοοτροπία μας και δυστυχώς δύσκολα θα αλλάξει. Το λυπηρό της υπόθεσης είναι ότι ποτέ δεν μπήκε το γενικό καλό του δύσμοιρου κυπριακού ποδοσφαίρου, πάνω από όλα.

Ο καθένας, σε όποιο πόστο και αν βρίσκεται, έχει ως πρώτο στην ατζέντα του, το προσωπικό συμφέρον και αυτό με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε μπάχαλο, αλλοπρόσαλλες αποφάσεις και χαμένο το ποδόσφαιρο μας. Ο ένας προσπαθεί να φιμώσει τον άλλο, οι ίντριγκες και οι πισώπλατες μαχαιριές έχουν γίνει πλέον… καθημερινότητα και μετά όλοι είναι… αθώοι.

Ουσιαστικά πάσχουμε από πλάνο και δεν βλέπω φως στον ορίζοντα. Μακάρι να διαψευστώ. Και σύντομα. Για το καλό του ποδοσφαίρου από το οποίο τρώνε ψωμί αρκετοί. Δεν είναι μόνο οι παίκτες και οι προπονητές. Είναι και πολλοί άλλοι που δεν τους βλέπουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο τα κακώς έχοντα και φρονώ ότι είναι μία καλή ευκαιρία να γίνει αυτοκριτική από όλους. Όχι για να επιρρίψουμε ευθύνες σε κάποιον ή μία ομάδα ανθρώπων αλλά για να βάλουμε σωστές βάσεις. Για ένα καλύτερο αύριο, για ένα ποδόσφαιρο που θα γίνεται θέμα στο εξωτερικό για τα βήματα προόδου που θα κάνει και όχι τα βήματα οπισθοδρόμησης…