Αναδρομή στον χρόνο…

Ήταν απόγευμα της 27ης Οκτωβρίου, μετά από ένα πολύωρο ταξίδι οδικώς από την Αθήνα, φτάσαμε επιτέλους στον τελικό μας προορισμό, και συγκεκριμένα στη δυτική Πελοπόννησο, σε μια περιοχή που ονομάζεται και «κοιλάδα των θεών». Η κούραση που νιώθαμε μέχρι εκείνη τη στιγμή εξαφανίστηκε διά μαγείας μόλις αντικρίσαμε το καταπράσινο υπερθέαμα και το μοναδικό τοπίο στο οποίο στεγάζεται η Αρχαία Ολυμπία. Με το πρώτο αντίκρισμα, τα συναισθήματα ήταν απλά απερίγραπτα…

Δυστυχώς δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουμε αυτό που βλέπαμε μπροστά μας, μόνο όσοι τυχεροί είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν την περιοχή θα καταλάβουν ακριβώς τι εννοούμε. Το θέαμα ήταν απλά μαγικό! Ως αθλητικός συντάκτης ένιωσα δέος και συγκίνηση καθώς γνώριζα ότι ακριβώς μπροστά μου έβλεπα τον πιο δοξασμένο ιερό χώρο της αρχαίας Ελλάδας που γέννησε τον αθλητισμό και συγκεκριμένα τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ως γνωστόν, οι Αγώνες είναι ένας θεσμός που αποτελούν μέχρι και σήμερα την κορυφαία αθλητική συνάντηση, διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια και αφορούν ολόκληρη την υφήλιο. Παράλληλα, αποτελούν το όνειρο του κάθε αθλητή να εκπροσωπήσει τη χώρα του σε αυτούς, και ειδικότερα όταν η παρουσία του συνοδευτεί και με κάποιο μετάλλιο.

Πώς όμως φτάσαμε από τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες στους σύγχρονους; Ας ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο και να δούμε εν συντομία κάποια σημεία κατατεθέντα που βοήθησαν στην εξέλιξη των Αγώνων, παραθέτοντας στοιχεία- σταθμό από το όραμα του Πιέρ ντε Κουμπερτέν, που εν τέλει έγινε πραγματικότητα και με το πέρασμα των χρόνων φτάσαμε στη σημερινή εξέλιξη των Αγώνων.

Ο «πατέρας» των Αγώνων

Κατά την έξοδό μας από τις εγκαταστάσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας με προορισμό το αρχαίο Στάδιο, στα δεξιά μας αντικρίσαμε το σημείο όπου υπάρχει θαμμένη η καρδία του Πιέρ ντε Κουμπερτέν, ή αλλιώς του «πατέρα» των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ναι, για όσους δεν γνωρίζουν το συγκεκριμένο γεγονός, ίσως τώρα να κάνετε την ερώτηση στον εαυτό σας «γιατί η καρδία;» Πριν αναφερθούμε επιγραμματικά στις δράσεις του Γάλλου βαρόνου και δώσουμε την απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, να σημειώσουμε ότι η καρδία είναι σύμβολο αγάπης…

Τώρα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να πούμε ότι οι σύγχρονοι Αγώνες έχουν αναβιωθεί από τον Κουμπερτέν και από τον Έλληνα Δημήτριο Βικέλα στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Γάλλος βαρόνος πίστευε ότι ο ελληνικός πολιτι­σμός και οι Ολυμπιακοί Αγώνες μπορούσαν να προσφέρουν πολλά στην ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε μια εκστρατεία για να εξασφαλίσει διεθνή υποστήριξη για την οργάνωσή τους. Το 1894, στο Διεθνές Αθλητικό Συνέδριο στο Παρίσι, πάρθηκε η απόφαση να ξεκινήσουν και πάλι οι Αγώνες στην Ελλάδα (στη χώρα όπου γεννήθηκαν).

Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους ο Κουμπερτέν ίδρυσε τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (διετέλεσε πρόεδρός της από το 1896 έως το 1925) και διαμόρφωσε τη δομή του Ολυμπιακού Κινήματος. Επίσης, δημιούργησε τους πέντε Ολυμπιακούς Κύκλους, το σύνθημα των Αγώνων και καθιέρωσε τις διαδικασίες της τελετής έναρξης και της τελετής λήξης. Πριν τον θάνατό του, το 1937, ζήτησε να θάψουν την καρδιά του στην Ολυμπία, ως ένδειξη της πολύ μεγάλης αγάπης που είχε για την περιοχή όπου γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε και έτσι η καρδιά του βρίσκεται μέχρι και σήμερα στην περιοχή, θαμμένη σε ειδική στήλη.

Ταξίδι στους αιώνες…

Πολύ ενδιαφέροντα και σημαντικά τα πιο πάνω στοιχεία, εντούτοις, όλα άρχισαν από τον αρχαιολογικό χώρο και θα ήταν άδικο να μην αναφερθούμε έστω και επιγραμματικά σε αυτά που αντικρίσαμε εκεί. Όσον αφορά τα συναισθήματα που νιώσαμε, ήταν περηφάνια και θαυμασμός για όλα αυτά που δημιούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες. Συνάμα, προσπαθούσαμε να ζωντανέψουμε μέσα στο μυαλό μας το πώς θα έμοιαζε μια μέρα αγωνιστικής δράσης που θα ήταν κατακλυσμένος ο χώρος από θεατές, οι οποίοι θα πήγαιναν για να απολαύσουν από κοντά τους αθλητές να αγωνίζονται στα διάφορα αθλήματα.

Συνεχίζοντας, λοιπόν, την πεζοπορία μας προς το αρχαίο Στάδιο, είδαμε ό,τι είχε απομείνει από τον γιγάντιο Ναό του Διός, το σπουδαιότερο κτήριο του ιερού, τον βωμό της Ήρας απ’ όπου γίνεται μέχρι και σήμερα η αφή της Ολυμπιακής Φλόγας κάθε τέσσερα χρόνια, το εργαστήριο του Φειδία και το Ηραίο, όπου βρέθηκε ο Ερμής του Πραξιτέλη.

Όλα όσα είδαμε είχαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία και σημασία. Παράλληλα, είχαμε τη χαρά να επισκεφτούμε και το μουσείο, στο οποίο υπάρχουν ευρήματα από τον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας, αλλά και έργα ανεκτίμητης αξίας, όπως για παράδειγμα ο Ερμής του Πραξιτέλη, η Νίκη του Παιώνιου, τα αετώματα του Ναού του Δία και τα ευρήματα από το εργαστήρι του Φειδία. Επίσης, στο μουσείο υπάρχει και συλλογή από χάλκινα αντικείμενα.

Φτάνοντας στο σήμερα…

Η Αρχαία Ολυμπία, παρά τον σπουδαίο ρόλο που είχε στην αρχαιότητα και στο ότι αποτέλεσε κέντρο του πολιτισμού γενικότερα, δυστυχώς σήμερα τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί, καθώς δεν έχει την απαραίτητη στήριξη που της αρμόζει.

Ως γνωστόν, το καλοκαίρι που μας πέρασε η Ηλεία έζησε τον εφιάλτη των πυρκαγιών και σε συνδυασμό με τις οικονομικές επιπτώσεις από την πανδημία του κορωνοϊού, ο δήμος περνά πολύ δύσκολα.

Την κατάσταση περιγράφουν ακριβώς τα λόγια του δημάρχου της Αρχαίας Ολυμπίας, του Γιώργου Γεωργιόπουλου, ο οποίος κατά τη διάρκεια των διαλέξεων, μας είπε: «Στην Ολυμπία βρίσκεται το αρχαιότερο αθλητικό μνημείο του κόσμου, σήμερα δεν υπάρχει ένα… κουλουάρ, δεν υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις. Ζητώ από τους αθλητικούς συντάκτες να βοηθήσουν μέσω της προβολής την Αρχαία Ολυμπία να βρίσκεται στο επίκεντρο διαρκώς και να μην αποκτά οντότητα μόνο με την αφή της φλόγας». Και πρόσθεσε: «Προσβλέπουμε στο Παρίσι το 2024, στην ‘Πόλη του Φωτός’, όταν και συμπληρώνονται 2.800 χρόνια από τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες, το αρχαίο φως με το σύγχρονο να δώσουν μία νέα αρχή για το Ολυμπιακό Κίνημα…». Ας ελπίσουμε να βρεθεί λύση όσον αφορά τις οικονομικές επιπτώσεις και η Αρχαία Ολυμπία να τύχει της απαραίτητης προβολής με βάση την αίγλη που έχει.

Ευχαριστίες…

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου (ΕΑΚ), που σε συνεργασία με τον ΠΣΑΤ (Πανελλήνιος Σύνδεσμός Αθλητικού Τύπου) ήμουν ανάμεσα στους τυχερούς που επιλέχθηκα για αυτό το υπέροχο ταξίδι Και είχα την τιμή να ζήσω αυτήν τη μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία και να συμμετάσχω στο 8ου Διεθνές Σχολείο Αθλητισμού. Θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφερθώ και στους υπόλοιπους συναδέλφους που ήταν μαζί μου στην αποστολή και αναφέρομαι στους Ηρόδοτο Μιλτιάδους (πρόεδρος ΕΑΚ), Ανδρέα Χριστοφή, Άντρη Κασάπη και Χάρη Μιλτιάδους.