«Αχ κυρ Αντώνη, πώς σ’ αγαπάμε…»

Τον άνθρωπο που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στον ΑΠΟΕΛ, τον κυρ Αντωνάκη, θα αποχαιρετίσουμε όλοι σήμερα. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την αγαπημένη του ομάδα κάνοντας τον Αρχάγγελο δικό του σπίτι.

Στο άκουσμα του θανάτου του, δεν ήταν δυνατό να μην έρθει στη μνήμη όλων μας εδώ στο αθλητικό τμήμα η σπάνια και εξαιρετική συνέντευξη που έδωσε στη συνάδελφο Άντρη Χρίστου Βεντούρη.

Επειδή ακριβώς πρόκειται για μια μοναδική περίπτωση ανθρώπου, αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε τη συνέντευξη. Επιστρέφουμε λοιπόν τον χρόνο αρκετά πίσω, συγκεκριμένα στις 18/01/2009, ώστε να σας δώσουμε τη δυνατότητα να γνωρίσετε αυτή τη μοναδική περίπτωση ανθρώπου, ενός ανιδιοτελή υπηρέτη του ΑΠΟΕΛ, ενός πιστού στρατιώτη του Θρύλου.

Αναλυτικά:

Από τον Αρχάγγελο, τα τελευταία 27 χρόνια πέρασε κόσμος και κοσμάκης. Δεκάδες παίκτες, προπονητές και παράγοντες. Άλλοι έρχονται και φεύγουν οριστικά. Άλλοι πάλι, έρχονται, φεύγουν και ξανάρχονται. Ένας μόνο δεν έφυγε ποτέ από την ημέρα που η πόρτα του Αρχαγγέλου, του προπονητικού κέντρου του ΑΠΟΕΛ, άνοιξε. Ο κυρ Αντωνάκης. Γεννημένος από την κυρά Αργυρή στις 17 Ιανουαρίου του 1933, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Αντωνίου, ο άρχοντας του Αρχαγγέλου έμελλε να αποτελέσει στη συνέχεια τη ζωντανή ιστορία του ΑΠΟΕΛ. Κοντά στα 40 του χρόνια άρχισε να βοηθά τον αδελφό του, ο οποίος ήταν ο φροντιστής του ΑΠΟΕΛ στο παλιό ΓΣΠ. Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, το 1982, με τη μεταφορά της ομάδας στον Αρχάγγελο, ο κυρ Αντώνης ήταν ο πρώτος που πάτησε το πόδι του εκεί. Ο γλυκύτατος κύριος Αντωνάκης, με την αξιοθαύμαστη διαύγεια, μας δέχτηκε στο σπίτι του και μας μίλησε για πολλά…

Πώς βρέθηκες στο ΑΠΟΕΛ κύριε Αντώνη;

Η δουλειά μου ήταν ράφτης. Μετά την εισβολή του 1974, η δουλειά στο μαγαζί που είχα στην Παλλουριώτισσα μειώθηκε πολύ. Έτσι το έκλεινα στη μία το μεσημέρι και πήγαινα κατευθείαν στο ΓΣΠ. Βοηθούσα τον αδελφό μου που ήταν φροντιστής. Στην αρχή, έπλενα τα ρούχα των παικτών, μπογιάτιζα τα παπούτσια τους, αλλά δεν πληρωνόμουν. Όταν πέρασαν 3-4 χρόνια ήλθε ο πρόεδρος τότε, ο Ιάκωβος Φιλίππου και ο ταμίας ο Τέγκερης, και μου είπαν ότι θα μου δίνουν 20 λίρες. Το θεωρούσαν προσβλητικό να δουλεύω και να μην πληρώνομαι. Το 1982 η ομάδα μετακόμισε από το ΓΣΠ στον Αρχάγγελο. Προπονητής ήταν ο Μάρκοβιτς και πρόεδρος ο Μιχαλάκης ο Ζιβανάρης. Ε, δεν μπορούσε ο αδελφός μου να είναι και στο ΓΣΠ και στον Αρχάγγελο. Έτσι ήλθα εγώ. Από τότε είμαι εδώ. Ο Αρχάγγελος είναι το σπίτι μου.

Οικογένεια δεν έκανες;

Δοκίμασα την τύχη μου στα 30, όμως απέτυχα. Τότες τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν δοκίμασα ξανά. Αφιερώθηκα στο ΑΠΟΕΛ. Για μένα το ΑΠΟΕΛ είναι δεύτερη θρησκεία. Είναι αδύνατον να κάνεις αυτή τη δουλειά και να έχεις οικογένεια. Τα Χριστούγεννα είχαμε προπόνηση, την Πρωτοχρονιά είχαμε προπόνηση, τα Φώτα το ίδιο. Ας πούμε, την Κυριακή παντρεύεται η κουνιάδα σου και εσύ έχεις παιχνίδι στην Πάφο. Πού θα πας; Στην οικογένεια ή τη δουλειά; Άμα δεν πάει ο φροντιστής, παιχνίδι δεν γίνεται. Την επόμενη Κυριακή το ίδιο, τη μεθεπόμενη πάλι το ίδιο. Ε, δεν θα έχει άδικο η γυναίκα να μην αντέξει αυτή την κατάσταση. Όμως, δόξα Σοι ο Θεός. Περάσαμε δύσκολα χρόνια. Τότε ήταν δύσκολη, πολλή η δουλειά. Κόλαση. Δεν είναι όπως τώρα. Είχαμε ένα πλυντήριο αρχαίο. Για να στεγνώσουν τα ρούχα τον χειμώνα άναβα σόμπα του γκαζιού και καθόμουν σε μια καρέκλα και τα στέγνωνα στο χέρι ένα – ένα. Στεγνωτήριο μου έφερε ένα το 1992 ο Μαντζουράκης. Από τούτη την αυλή που βλέπεις, πέρασαν παίκτες και παίκτες. Προπονητές και προπονητές. Για μένα, όσοι πέρασαν, είτε Κύπριοι είτε ξένοι, ήταν όλοι παιδιά μου. Έτσι τους έβλεπα και έτσι τους βλέπω. Το ΑΠΟΕΛ είναι μια οικογένεια. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι μαύρος, αν είναι άσπρος, αν είναι ξένος. Όπως αγαπώ τους δικούς μου, τους Κυπραίους, αγαπώ και τους ξένους. Όταν πήγα στο ΑΠΟΕΛ, ήταν ο Πετράκης Χατζηθωμάς, ο Στυλιανού, ο Μιαμηλιώτης, ο Κολοκάσης. Το ’81 ήλθε ο Ιωάννου, 16 χρόνων από την ΕΝΑΔ. Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, όταν με δουν, θα με βάλουν μες στ’ αγκάλια τους. Και ‘γω, τους αγαπώ σαν παιδιά μου.

Τι θυμάσαι πιο έντονα στα τόσα χρόνια που έζησες εδώ;

Έχω πολλές αναμνήσεις από το ΑΠΟΕΛ. Πολλές. Όλα όσα έζησα από τον καιρό που ήμουν μωρό τα θυμούμαι. Η μεγαλύτερή μου χαρά είναι άμα κερδίζουμε την Ομόνοια. Ακόμα και αν χάσουμε το πρωτάθλημα, δεν με νοιάζει, φτάνει να κερδίζουμε την Ομόνοια. Η ικανοποίηση αυτή μου αρκεί (γελά).

Τη μεγαλύτερη χαρά από τον ΑΠΟΕΛ πότε την πήρες;

Όποτε παίζαμε στο Μακάρειο και κερδίζαμε την Ανόρθωση ή την Ομόνοια, χαιρόμουν πολύ. Όμως, τη μεγαλύτερη χαρά την ένιωσα στο Τσίρειο όταν κερδίσαμε 2-0 την Ανόρθωση και κατακτήσαμε το Κύπελλο. Ο κόσμος εκείνη τη μέρα ήταν το κάτι άλλο.

Υπήρχαν περιπτώσεις που παίκτες ζήτησαν τη βοήθειά σου ή που μεσολάβησες για να τους βοηθήσεις;

Όταν ήμουν στο παλιό ΓΣΠ και βοηθούσα τον αδελφό μου, ήταν προπονητής ο Σπέτσιον. Μετά από ένα παιχνίδι, αυτός, είπε σε πέντε παίκτες να φύγουν από την ομάδα. Να πάνε να παίξουνε στον Κεραυνό. Τότε ο Κεραυνός είχε ποδοσφαιρική ομάδα και έπαιζε στην α’ κατηγορία. Μεταξύ των πέντε ήταν και ο Αντρέας ο Σταύρου. Έκανε το μπάνιο του και ήλθε. Μου λέει, ”κύριε Αντώνη, να μου δώσεις τα παπούτσια μου και θα πάω στο χωριό μου”. Του λέω, “Αντρέα, θα σου μιλήσω σαν πατέρας σου. Ούτε τα παπούτσια σου θα πιάσεις, ούτε στην Αλάμπρα θα πάεις. Θα συνεχίσεις τις προπονήσεις εδώ και με το σπαθί σου θα κερδίσεις θέση στην ομάδα”. Με άκουσε κι έμεινε. Έτσι κι έγινε. Μετά, έφυγε, πήγε στην Ελλάδα, έπαιξε για πολλά χρόνια στη Δόξα όπου ήταν κι αρχηγός και το 1984 τον φέραμε στον ΑΠΟΕΛ ως επαγγελματία. Ώς τώρα λέει ότι οφείλει στον κ. Αντώνη το ότι έκανε καριέρα. Τον Γιάγκο τον Ιωαννίδη επολόγιασεν τον δύο φορές ο Μάρκοβιτς. Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος εκεί που έφτυνε, δεν έγλυφε ποτέ. Εγώ, αν του έλεγα να πάει να ππέσει μέσα στη θάλασσα θα πήγαινε. Δεν μου αρνιόταν τίποτε ο Μάρκοβιτς. Του είπα να τον δεχτεί πίσω τον Γιάγκο και τον δέχτηκε.

Πες μας κάτι για τον Μάρκοβιτς…

Ήταν επαγγελματίας. Ερχόταν δύο ώρες πριν την προπόνηση. Μια μέρα, του λέω: “Kύριε Πάνο, γιατί έρχεσαι τόσο νωρίς; Φοβάσαι τη μουρμούρα της κ. Δήμητρας (σ.σ. γυναίκα του);” Μου λέει “κ. Αντώνη, κάθε προπονητής έχει υποχρέωση να είναι στο γραφείο του δύο ώρες πριν. Όποιος παίκτης έχει πρόβλημα να μπορεί να έλθει να τον βρει να συζητήσει μαζί του. Άμα έλθω ένα τέταρτο πριν την προπόνηση, πότε θα μου μιλήσει;” Ο Μάρκοβιτς ήταν πολύ αυστηρός. Μου είπε κάποτε, ότι “ο κάθε προπονητής με τον κάθε παίκτη πρέπει να είναι φίλος, να είναι αδελφός. Όμως, από τη στιγμή που μπαίνει στο γήπεδο, πρέπει να μεταμορφώνεται σε τσάρο”.

Ο καλύτερος προπονητής που πέρασε ποτέ από τον Αρχάγγελο ποιος ήταν;

Κάποτε όταν ήταν ο Τριανταφυλλίδης πρόεδρος, κάθονταν στο γραφείο με τον Βουτσέκοβιτς. Μπήκα μέσα να τους πάρω καφέ. Μου λέει, “κ. Αντώνη, να σε ρωτήσω κάτι. Εσύ που είσαι τόσα χρόνια, πες μας, ποιος ήταν ο καλύτερος προπονητής που ήλθε; Ένιωσα άβολα, διότι ήταν μπροστά και ο Βουτσέκοβιτς. Όμως του είπα “εφόσον θέλεις να σου πω, θα σου πω. Ο καλύτερος προπονητής κάθε ομάδας είναι οι ποδοσφαιριστές. Τη μια βδομάδα μπορεί να σε βγάλουν στα ύψη, την άλλη να σε θάψουν”.

Ο κυρ Αντώνης δεν στεναχώρησε ή τουλάχιστον δεν προσπάθησε να στεναχωρήσει κανένα. Τον στεναχώρησαν;

Δεν έχει ξύλο που δεν έχει τον καπνό του. Και εγώ μπορεί να έκαμα ορισμένα λάθη. Άνθρωποι είμαστε. Ουδείς αλάνθαστος. Εγώ δεν έχω παράπονο από κανέναν πρόεδρο και από κανέναν ποδοσφαιριστή. Και αν έχω δίκαιο σε κάτι, λέω ο Θεός είναι μεγάλος.

Ένας συνάδελφός μου, που είναι χρόνια στο επάγγελμα, μου είπε πως αν καμιά φορά ο κύριος Αντωνάκης ανοίξει το στόμα του, θα τους πάρει όλους φυλακή…

Αυτή είναι άλλη κουβέντα (χαμογελά με νόημα). Γυναίκα και παιδιά έχεις και αντιμετωπίζεις προβλήματα. Πόσω μάλλον σε ένα σωματείο. Αν κατηγορήσω κάποιον που είναι στην ομάδα, είναι σαν να κατηγορώ τον εαυτό μου, το σπίτι μου. Διότι, όλοι είμαστε όπως μια οικογένεια.

Το φετινό ΑΠΟΕΛ πώς το βλέπεις;

Κάθε χρόνο το βλέπω το ίδιο. Δεν φοβάμαι ποτέ τον αντίπαλο. Φοβάμαι το ΑΠΟΕΛ. Όταν η ομάδα έχει κέφια, κανέναν δεν φοβάται!

Τι κέρδισες τόσα χρόνια στον ΑΠΟΕΛ;

Δεν υπάρχει χώρα της Ευρώπης που δεν πήγα. Μέχρι και στα Νησιά Φαρόε πήγα. Δύο φορές. Πήγα Μόναχο, Βερολίνο, Παρίσι, Ισπανία τρεις φορές, Ιταλία, Αυστρία τρεις φορές για προετοιμασία και δύο για παιχνίδια. Παντού. Αν πήγαινα με δικά μου έξοδα, θα ήθελα εκατομμύρια (γελά). Και ακόμα κάτι. Κέρδισα σεβασμό. Όταν ήταν προπονητής ο Ουζουνίδης, ήλθε ο Τάσος ο Τσούλας, πριν πάει στα αποδυτήρια. Μου λέει “είσαι ο κύριος Αντώνης;” Του λέω “ναι”. Μου λέει “πριν αναχωρήσω από την Ελλάδα, στο αεροδρόμιο, ήμουν μαζί με τον Ευγένιο Γκέραρντ. Για δύο ώρες δεν μου έλεγε τίποτε άλλο εκτός από σένα. Πόσο σ΄ αγαπάει;”. Του λέω “όταν φύγεις και εσύ από εδώ, το ίδιο θα με αγαπάς”. Μετά από δύο μέρες του πήρα καφέ. Μου είπε “καλώς τον άρχοντα”. Του είπα “εγώ άρχοντας; Εγώ ούτε ζητιάνος δεν είμαι. Αλλά ναι, έχεις δίκιο. Σε ένα σημείο είμαι άρχοντας και το καυχιέμαι, παρόλο που είναι αμάρτημα να καυχιέσαι. Να σε πάρω από το χέρι και να σε γυρίσω σε όλη την Κύπρο, είτε στην Ομόνοια, είτε στον Απόλλωνα, είτε στην Σαλαμίνα. Αν βρεις έναν άνθρωπο να σου πει ότι έχει παράπονο από μένα, να με βρίζεις όλη μέρα. Σε αυτό, ναι, είμαι άρχοντας”.

Κύριε Αντώνη, ευχαριστώ που με δέχτηκες…

Δύο φορές μίλησα ξανά. Μια φορά στην LTV, στον Σάββα τον Κοσιάρη, όταν πήραμε το πρωτάθλημα και ακόμα μια στο περιοδικό του ΑΠΟΕΛ, γιατί με πίεσε ο πρόεδρος. Δεν μου αρέσει η δημοσιότητα. Μου αρέσει να τελειώσω τη δουλειά μου, να μαγειρέψω να φάω και να ξαπλώσω να ξεκουραστώ. Ούτε στις γιορτές που κάνουν πάω. Μου αρέσει η ησυχία. Κόρη μου, το μόνο που θέλω στην ηλικία που είμαι, είναι υγεία. Ακόμα και να σταματήσω από το ΑΠΟΕΛ, δεν θα πεθάνω. Έχω τη σύνταξή μου. Όμως, γιατί να σταματήσω; Για να περιμένω να πεθάνω; Το ΑΠΟΕΛ είναι η ζωή μου, η οικογένειά μου. Δεν θα το πιστέψεις. Όταν δεν έχω δουλειά, νιώθω πιο κουρασμένος. Είμαι εδώ και κάνω ό,τι μπορώ. Ούτε απαιτήσεις έχω από κανένα, ούτε αυτοί από μένα. Με αγαπούν και με εκτιμούν και τους αγαπώ και τους εκτιμώ. Τους έχω όλους σαν παιδιά μου…Μεθαύριο (σ.σ. χθες) που είναι γιορτή μου και τα γενέθλιά μου, θα με πάρουν τηλέφωνο. Να είσαι εδώ το Σάββατο να δεις τι θα γίνεται. Ούτε το Υπουργείο Εσωτερικών δεν έχει τόσες κλήσεις (χαμογελά). Δεν μπορώ να κάμω τη δουλειά μου. Όμως, τούτη είναι η ικανοποίησή μου, κόρη μου. Ξέρει με ο κόσμος όλος. Στη ζωή μου δεν έχω παραπονέσει κανέναν. Ούτε Ομονοιάτη, ούτε Σαλαμιναίο, ούτε Ανορθωσιάτη. Ούτε έβρισα ποτέ κανένα…”.

«Κόρη μου, αυτή είναι η πληρωμή μου»

Η κουβέντα μας τελειώνει. Σηκώνομαι να φύγω. Τον ευχαριστώ που μου έκανε την τιμή και του “αποκαλύπτω” πως η επιθυμία να κάνω αυτή τη “συνέντευξη” ξυπνούσε μέσα μου κάθε φορά που άκουγα το συγκλονιστικό εκείνο τραγούδι του… τεράστιου Μάνου Χατζιδάκι. Τον κυρ Αντώνη. Χαμογελά και σχεδόν με… διατάζει: “Έλα, θέλω να σου δείξω κάτι”. Μπαίνουμε στο φτωχικό του. Φτάνουμε μπροστά σε μια πινακίδα. “Κοίτα” μου λέει, “κοίτα τι μου έγραψαν σε μια εφημερίδα”. Οπλίζεται με περηφάνια…

“Ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζει στο ΑΠΟΕΛ,

μ’ ένα κανάτι κι ένα κρεβάτι και με κρασί πολύ

έχει δυο μάτια γαλανά κι αχτένιστα μαλλιά

κι ένα λουλούδι πάντα φορεί στα ρούχα τα παλιά.

Αχ κυρ Αντώνη πώς σ’ αγαπάμε και μαζί σου τ’ άστρα μετράμε

τις φωτιές για σένα πηδάμε ώσπου να ‘ρθει η βροχή

και τον θυμό μας πάντα ξεχνάμε σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε

σαν παιδιά με σένα γελάμε σαν κάνεις προσευχή…

Αφιερωμένο (με λίγες παραλλαγές) το υπέροχο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι στον κυρ Αντώνη, που χρόνια τώρα ζει στον Αρχάγγελο… Χρόνια τώρα προσφέρει στο ΑΠΟΕΛ… Εδώ και χρόνια αφιέρωσε τη ζωή του στην ομάδα μας. Κι ας μην το αναγνωρίζουν κάποιοι…

Την καλημέρα μας στον πιο πιστό φίλο του ΑΠΟΕΛ. Στον κυρ Αντώνη, τον πατέρα μας…”.

Σιωπά για μερικά δευτερόλεπτα. “Κόρη μου, αυτή είναι η πληρωμή μου. Αυτό είναι αρκετό για μένα”, μου λέει και σκύβει ελαφρά το κεφάλι του χαμογελώντας συγκινημένος.

Διαβάστε επίσης

Έξι αρχηγοί του ΑΠΟΕΛ θα μεταφέρουν το φέρετρο του Αντωνάκη

Αντωνάκη, ευχαριστούμε…

Τον καιρό του καφέ και της παράγκας…